voor een stukske taart en een verhaaltje
update: zijn tickets bij gekomen! 22/01/09: we’ll be there!
Godver de godver! Websites overbelast, telefoonlijn overbezet… en dan plots: ‘UTVERKOCHT’. Waarschijnlijk opgekocht door van die rotzakken die hun tickets aan woekerprijzen op ebay zetten. En zelfs de site om op de wachtlijst te geraken geeft foutmeldingen… 
Maar la bitch et moi: we zullen gaan! Proud Mary, here we come! (hopelijk…) Als iemand iemand weet dat niet kan gaan; 2 kaarten, maakt niet uit welke dag, let me know!
We hadden nieuwe pasfoto’s nodig. Daarvoor naar ne fotograaf gaan, vind k maar al te belachelijk, dus wij, nadat we een terrasje gedaan hadden in Hasselt, naar de Carrefour, alwaar zich een pasfoto-machine bevindt.
Ik kruip als eerst dat ding in en volg de instructies. Geloof me, had iemand dat gefilmd, het stond nu al op you tube!
Eerst krijgt 101 tips om de perfecte pasfoto te maken. Bril afzetten, haar uit uw ogen, geen hoofddeksel, niet lachen, blablabli en blablabla… Niet lachen, is het enige wat door mijn hoofd ging!
Dan komt er zo’n schermke met een hoofd getekend en de bedoeling is dus dat uw hoofd evenhoog komt te staan. 5 minuten, denk k dat k aan dat stoeleke heb zitten draaien om dat zo hoog mogelijk te krijgen, want anders kon ge alleen maar zien hoe mijn haar niet in mijn ogen hing.
Ondertussen nog altijd in mijn hoofd: ’seffes niet lachen, niet lachen, niet lachen’
Ik zet mij dus eindelijk neder op dat stoeleke zegt die computerstem:
‘Zit je goed? En… lach!’
Daar ging t dus de mist in. Terwijl mijn ene helft luisterde naar de ‘niet lach’, luisterde de andere naar ‘lach’, dus ik sta op de foto met een scheef bakkes. en ik had niet eens gedronken!
De laatste raad die ik kreeg was om met mijn psoriasis naar ne veearts te gaan…!
Blijkbaar een vrouwmens dat beestjes geneest en ook overweg kan met ziektes waar de gewone doktoren geen raad mee weten.
Ondanks de vreemde raad, ben ik het toch aan het overwegen. Ik krijg niet enkel mijn eigen broeksknopen, maar ook die van de kinderen met héél veel moeite open/dicht, een bladzijde in een boek omdraaien is nog sneller gedaan bij een parkinsonpatiënt en over boeken gesproken: ne blinde kan op mijn vingers een hele boekenreeks komen lezen!
ik hou u op de hoogte! Meuh, meuh!
Lang moeten zwijgen, maar hier is ie dan: de blog voor mijn petekindje!
Begonnen in november, maar de doop was pas zondag en aangezien het mijn ienie-miniekadootje was voor Lotte, kon ik die nog niet eerder vermelden!
enjoy!
Ik ga nooit naar de Delhaize, dus als iemand van u gaat moogt ge voor mij de speculaaspasta en de banaanfrieten meebrengen!
Ze hebben er 25jaar op moeten wachten en EINDELIJK zijn ze kampioen. Dus die supporters (een paar collega’s) zijn er dan zo hard ingevlogen dat ze vandaag maar andere extra taken moeten doen wegens stemgebrek. Het enige wat ze kunnen is een rood-wit vlagske omhoog hangen…
Ik heb het nogal voor taal en de bijhorende aanhangsels. Ik heb me er al bij neergelegd dat niet iedereen het even belangrijk vindt om foutloos te schrijven. Er zijn blogs, en andere sites waar je geregeld wel kemels tegenkomt. Ondertussen knijp ik dan maar 1 oog dicht, het doet minder pijn dan. 
Maar van officiële instanties en grote bedrijven, en zeker kranten, verwacht ik toch een correcte spelling. Ik viel vanmorgen dus bijna van mijn stoel toen de volgende mail kreeg van ‘De gazet van Antwerpen’:
| Van: | Gazet van Antwerpen <mailings@messagent.concentra.be> | |
| Aan: | lina.deno@telenet.be | |
| CC: | ||
| Datum: | zaterdag, april 19, 2008 12:18 am | |
| Onderwerp: | Win Axl, Yasmine of Ronny in jou huiskamer! |
Voor zover ik weet is het nog steeds ‘jouw huiskamer’… Ik zou begot een schadevergoeding moeten vragen voor smartenpijn, want dat kan toch niet meer. Als zelfs een nationale krant de schrijfselen niet meer ter harte neemt.
Ik heb gesproken!
Voor mijn allerliefste kleinste nichtje, met ongelooflijke tekenhanden en de superste meter van ons prinses: Gelukkige verjaardag!
